Wat er misgaat voor een oorbel af is

Op de productfoto ziet elk model er vanzelfsprekend uit, alsof het altijd al zo bedoeld was. De werkelijkheid is minder net. Voor een oorbel in de collectie belandt, liggen er meestal een handvol versies in een la die het niet gehaald hebben. Sommige omdat ze niet mooi waren, veel vaker omdat ze niet comfortabel waren. In dit artikel neem ik je mee langs de dingen die misgaan, want dat vertelt eigenlijk meer over handwerk dan het eindresultaat.

Van schets naar eerste versie

Een idee begint bijna altijd op papier of gewoon in een schriftje. Dat kost weinig moeite en zegt weinig, want een vorm die op papier klopt, hoeft in het echt niet te werken. Pas als er een eerste exemplaar ligt, weet je iets.

Die eerste versie is meestal te groot. Dat is een klassieker: op papier onderschat je hoe fors iets aanvoelt naast een gezicht. Meestal gaat er in de tweede ronde tien tot twintig procent af. Soms drie rondes lang.

Waarom ontwerpen sneuvelen

• Gewicht. Mooi maar te zwaar is de meest voorkomende reden. Alles wat je uren draagt, moet licht zijn.
• Balans. Sommige modellen hangen scheef of draaien om hun as. Dat zie je pas als je ze een halve dag draagt.
• Randen. Een rand die net iets te scherp aanvoelt tegen je hals of oorlel, is genoeg om een ontwerp te schrappen.
• Sluiting. Als een stift of clip niet betrouwbaar sluit, stopt het daar. Dat is geen detail maar een veiligheidskwestie.

Opvallend: esthetiek is zelden de reden waarom iets afvalt. Comfort is dat wel. Mooi is het startpunt, niet de eindtoets.

De testfase die niemand ziet

Elk prototype dat de eerste ronde overleeft, wordt gewoon gedragen. Ik draag het zelf een aantal dagen, tijdens werk, boodschappen, een avond uit. Dat klinkt weinig wetenschappelijk, maar er is geen betere manier om te merken dat iets na vier uur begint te trekken.

Daarna gaan er meestal enkele exemplaren naar mensen met verschillende oorvormen en gevoeligheden. Wat bij mij prima zit, kan bij iemand met een kleinere oorlel volledig anders aanvoelen. Uit die ronde komen de laatste aanpassingen.

Kleuren die het niet halen

Naast vormen sneuvelen er ook kleuren, en dat gebeurt vaker dan je zou denken. Een tint die nat prachtig oogt, kan droog volledig anders uitvallen, of na weken geel of grijs trekken. Gemiddeld halen drie tot vier kleuren per collectie de eindstreep niet.

Soms is het praktischer: een pigment blijkt niet betrouwbaar leverbaar, en dan heeft het geen zin om iets te lanceren dat na één reeks stopt. Meer over dat proces lees je in hoe we kleuren kiezen voor een nieuwe collectie.

Wat er met de mislukkingen gebeurt

Ze verdwijnen niet. Alle afgekeurde prototypes blijven in het atelier liggen als naslagwerk, want ze zijn nuttig. Als ik twee jaar later met een gelijkaardige vorm bezig ben, zie ik meteen waarom het toen niet werkte.

Materiaalresten sorteren we, en wat bruikbaar is gaat terug in testreeksen. Wordt er ooit een testreeks vrijgegeven, dan kondigen we dat aan via de nieuwsbrief. Vaak is dat een kleine oplage van iets dat net niet de collectie haalde maar wel mooi is.

Wat dat betekent voor wat je koopt

Een model als Manou of Mae perle is niet in één keer ontstaan. Er zitten versies achter die te zwaar waren, randen die bijgeschuurd zijn, en sluitingen die opnieuw gekozen werden. Dat traject zie je niet terug in de prijs of op de foto, maar wel in hoe het draagt.

En één ding staat vooraf vast, nog voor het eerste prototype: alles is 100% nikkelvrij, lood- en cadmiumvrij. Dat is geen keuze die we per model maken maar een voorwaarde in de inkoop. Handgemaakt in Dendermonde betekent hier dus ook: doorgetest in Dendermonde.

Wil je zien wat het na al die rondes wel gehaald heeft, bekijk dan gerust de collectie, of begin bij een fijn model als Sofie veil. Meer over dat verschil met massaproductie lees je in handgemaakte sieraden versus fabriekssieraden.